Początki rozwoju sportu osób niepełnosprawnych w Polsce sięgają okresu dwudziestolecia międzywojennego. Okres ten dotyczył głównie współzawodnictwa osób głuchych i niedowidzących. Po wojnie - głównie w Poznaniu za sprawą prof. Wiktora Degi - twórcy polskiej szkoły rehabilitacji - podjęto szereg pionierskich przedsięwzięć , które zaowocowały powstaniem struktur organizacyjnych sportu niepełnosprawnych. W 1952 r. powstało Zrzeszenie Sportowe "START" organizacja o zasięgu krajowym, działające w środowisku osób pełnosprawnych zatrudnionych w Spółdzielczości Pracy. Działalność Zrzeszenia Sportowego START wśród inwalidów zainicjowana została w Poznaniu, gdzie na początku lat pięćdziesiątych grupa niepełnosprawnych zatrudnionych w Spółdzielniach "Szczotkarz" i "Niewidomy" oraz kilku poznańskich zakładach pracy pod kierunkiem Jana Dziedzica ( późniejszego profesora - pracownika naukowo-dydaktycznego poznańskiej WSWF i AWF ) rozpoczęła regularne ćwiczenia. Początkowo było to pływanie, wioślarstwo, biegi, skoki, rzuty, jazda konna, później organizowano również wędrówki piesze i kajakowe, a także wypoczynek na obozach sportowych, którego przygotowaniem zajmował się Polski Związek Niewidomych. Pozytywne wyniki aktywności sportowej jako środka rehabilitacji zawodowej niepełnosprawnych szybko zostały dostrzeżone przez szerokie grono działaczy spółdzielczych. Stąd też pojawił się pomysł utworzenia specjalnej komórki, której zadaniem miało być prowadzenie rehabilitacji niepełnosprawnych poprzez różnego rodzaju formy ruchowe, organizację wycieczek, obozów itp. Była to inicjatywa pionierska, która (bez wcześniejszych wzorców) wymagała przezwyciężenia wielu trudności. W 1961 r. przy Wojewódzkiej Komisji Sportowej Zrzeszenia Sportowego "START" w Poznaniu powstała pierwsza w Polsce Komisja Wychowania Fizycznego i Sportu Inwalidów. W skład Komisji weszli członkowie WKS ZS "START", prezesi spółdzielni inwalidów oraz przedstawiciele Spółdzielczego Klubu Sportowego "Posnania". Komisja pracowała pod przewodnictwem Jana Dziedzica, a w jej działalność zaangażowani byli m.in. pracownik Kliniki Ortopedycznej - lek.med Aleksander Kabsch i Franciszek Laurentowski (późniejsi profesorowie - pracownicy naukowo-dydaktyczni poznańskiej WSWF i AWF), inż. Franciszek Karłowski (ówczesny Sekretarz WKS ZS START a późniejszy Prezes WZSSP "START" ), Antoni Molenda - przedstawiciel Spółdzielczości Pracy. W prace Komisji zaangażowani byli także Andrzej Skrzydlewski pełnomocnik Witolda Sokolnickiego - prezesa Zarządu Regionalnego Okręgowego Związku Spółdzielni Inwalidów w Poznaniu, Edward Niemczyk (kierownik Poradni Rehabilitacji Zawodowej Inwalidów OZSI ), Irena Kołodziej i Urszula Bober. Początkowo wprowadzono gimnastykę rekreacyjną podczas przerw w pracy, w kolejnym etapie zorganizowano regularne zajęcia z gimnastyki ogólnousprawniającej i niektórych konkurencji lekkoatletycznych, a następnie także z pływania, kręglarstwa i łucznictwa. Od 1961 r. dzięki fachowej pomocy i zaangażowaniu specjalistów z Kliniki Ortopedycznej Akademii Medycznej ( m.in. dr Janiny Tomaszewskiej ) oraz z Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu, możliwe było organizowanie regularnych turnusów rehabilitacyjno--sportowych w okresie letnim i zimowym. W 1963 r. Aleksander Kabsch podjął współpracę z pionierem kajakarstwa niepełnosprawnych - Edwardem Niemczykiem (w latach 1991-1999 prezesem, a od 1999 r. prezesem honorowym Sportowego Stowarzyszenia Inwalidów "START"). Jej wynikiem były obozy sportowe i zawody dla niepełnosprawnych najpierw w kajakarstwie, a później także w innych dyscyplinach sportowych. W 1961 roku podpisanie zostało porozumienie między Zarządem Związku Spółdzielczości Inwalidów w Warszawie a Zrzeszeniem Sportowym "START", które podjęło się prowadzenia całokształtu działalności w zakresie sportu inwalidów na terenie całego kraju. W tym czasie powstawały i działały w przy Okręgowych i Wojewódzkich Związkach Spółdzielni Inwalidów - Koła Sportowe Inwalidów "START". W 1965 roku zaczęły powstawać pierwsze w kraju Międzyspółdzielniane Ogniska Kultury Fizycznej Inwalidów "START". W lutym 1966 w Poznaniu z inicjatywy m.in. trenera-koordynatora - mgra Jacka Malejki, Franciszka Karłowskiego, Edwarda Niemczyka, Przemysława Głowackiego i Andrzeja Skrzydlewskiego powołano w Poznaniu Międzyspółdzielniane Ognisko Kultury Fizycznej Inwalidów "START". Obszarem działania MOKFI było : Gimnastyka w czasie przerw w pracy Zajęcia sportowo-rekreacyjne w sekcjach Turnusy i obozy rehabilitacyjno-sportowe Gimnastyka lecznicza Turystyka Imprezy i zawody sportowe Jednocześnie przy Spółdzielniach Inwalidów tworzono Koła Sportowe Turystyczne Inwalidów "START". W tym czasie w Wielkopolsce funkcjonowało ok. 30 Kół. W 1976 Międzyspółdzielniane Ogniska Kultury Fizycznej Inwalidów "START" w porozumieniu z Zrzeszeniem Spółdzielczości Pracy przekształcono w Międzyspółdzielniane Ogniska Sportu, Rekreacji, Turystyki i Wypoczynku "START". W 1979 roku w wyniku kolejnej reorganizacji ZS START przekształca się w Radę Wojewódzką Zrzeszenia Sportowego Spółdzielczości Pracy "START". Prezesem Rady Wojewódzkiej aż do 1987 roku jest inż. Franciszek Karłowski. Mimo przekształceń organizacyjnych przez cały czas w ramach poznańskiego "Startu" funkcjonował Dział Sportu Inwalidów kierowany przez mgra Jacka Malejkę ( pełniącego kolejno kluczowe dla rozwoju wielkopolskiego sportu osób niepełnosprawnych funkcje : Trenera-koordynatora, Kierownika Biura oraz Kierownika Wyszkolenia ). Po śmierci w 1987 roku legendarnego w środowisku sportu i spółdzielczości inż. Franciszka Karłowskiego funkcję prezesa WZSSP "START" objął Włodzimierz Drzewicki a po nim Leon Potkowski. W 2004 roku Sportowe Stowarzyszenie Inwalidów START uzyskało status Organizacji Pożytku Publicznego. W latach 50 i 60-ych funkcjonowały w Polsce określenia inwalida, kaleka, ułomny - bliskie istocie stereotypu niepełnosprawności sednem którego, są wyobrażenia, że osoby niepełnosprawne to ludzie naznaczeni palcem złego losu, nadzwyczaj nieszczęśliwi, zgorzkniali, niezaradni, oczekujący zawsze ulgowego traktowania. Po ponad 45 latach działań sport niepełnosprawnych zaczyna cieszyć się powszechnym uznaniem, gdyż jest on bardziej efektywny i tańszy niż wiele innych społecznych przedsięwzięć. Społeczeństwo przekonuje się, że niepełnosprawność jest pojęciem względnym, że dzięki uprawianiu sportu można uzyskać życiową niezależność.